fbpx

Chengdu | “เมื่อฉันตกหลุมรักเมืองจีน” ตอนที่ 2 by Nancy


“คนจีนไม่ชอบยิ้ม.. แล้วต้องใจร้ายด้วยมั๊ยนะ?!”

“คนยิ้มเก่ง น่าจะเป็นคนใจดี” แต่ สูตรนี้.. คงใช้กับคนจีนไม่ได้ 🙂

ความเดิมตอนที่แล้ว.. เล่าถึงความประทับใจที่ใจ จนหลงรักหัวปักหัวปำ คราวนี้.. ก็อยากมาแชร์มุมน่ารักๆ จากประสบการณ์ส่วนตัวอีก

“รถใต้ดินที่เฉิงตู” เป็นระบบขนส่งที่ใหญ่มากๆ ในสายตาเรา ถ้าเทียบกับ BTS หรือ MRT ในกรุงเทพ เราไม่รอช้า.. กดถามอาจารย์กู (Google) ว่า แต่ละสถานี มีสถานที่อะไรน่าเที่ยวบ้าง ..หาอยู่นาน แต่ไม่เจอข้อมูลอะไรเลย 55 (ก็อาจเป็นเพราะ เราใช้ภาษาไทยกับภาษาอังกฤษค้นหามั้ง..)

ทำไงดีล่ะคราวนี้.. สามทุ่มกว่าแล้ว เลยไปถามพนักงานประจำสถานีที่อยู่ในเคาเตอร์ คือจริงๆ เราก็ไม่รู้หรอกว่า ถ้าถามเป็นภาษาอังกฤษให้เขาแนะนำเส้นทาง จะได้เรื่องมั๊ย เพราะคนที่นี่พูดภาษาอังกฤษน้อยมาก เราเองก็พูดจีนไม่ค่อยได้ จำได้แค่ “我不知道” กับ “我不是 中国人” นั่นคือ “ฉันไม่รู้ ฉันไม่ใช่คนจีน” 555 ..อีกอย่าง! ที่ทำให้เราไม่ค่อยอยากถาม เพราะพวกเขาหน้าบูดมากกกก เหมือนโกรธเรามาสักอาทิตย์นึง (อันนี้ ดูเว่อร์ไปหน่อย 55)

 

พอถึงเคาเตอร์.. เราก็พูดภาษาอังกฤษช้าๆ ว่า เราเพิ่งเคยมาเฉิงตู แนะนำสถานที่ที่พอไปได้ตอนกลางคืน ด้วยรถใต้ดินให้ได้ไหมคะ?” เขาก็หน้านิ่งมาก ไม่ยิ้ม ไม่ทักทาย แต่พูดภาษาจีนตอบเรามา 55 ..เราคิดในใจ จะรู้เรื่องกันมะ? สักแปบ เขาหันไปหยิบแผนที่ แล้วตั้งใจอ่านแผนที่มากๆ คือ เราก็งง ว่าทำอะไร? ผ่านไป 5 นาที เห๋ยย เขาหาสถานที่ให้เราไปอ่ะ แล้วเขาพยายามเขียนภาษาอังกฤษให้เรา ทั้งๆที่เขาก็สะกดไม่ถูกนะ

ตอนนั้นรู้สึกดีมากเลย แบบพฤติกรรมขัดหน้าตามากๆ ..เขาพยายามจะหาให้เราอีก แต่เราก็บอกไม่เป็นไร ที่เดียวก็พอ.. 谢谢!!น่ารักดีเนอะ 🙂

จริงๆ แล้ว เราเจอลักษณะแบบนี้บ่อย คือ หน้าตาบึ้ง ดูไม่เป็นมิตรเลย แต่ก็บริการดี ให้ความช่วยเหลือ ..อย่างไปร้านอาหาร พนักงานแทบจะโยนจานอาหารลงบนโต๊ะ 55 ..แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะไม่ช่วยเหลือเรา เวลาเราขอให้ทำอะไร มันน่าจะเป็นไลฟ์สไตล์มากกว่า

พอกลับมาไทย.. ก็เลยลองค้นข้อมูลหน่อย

“ทำไม คนจีนไม่ชอบยิ้ม” มีบทความในฉบับหนึ่ง เขียนว่า.. “จีน เป็นประเทศที่มีประชากรนับถือศาสนาพุทธมากกว่าศาสนาอื่น จึงมีความเชื่อ ตั้งแต่สมัยโบราณว่า การยิ้มบ่อยๆ หรือ การยิ้มโดยไม่มีสาเหตุ จะโดนมองว่าเป็นบ้าหรือเจ้าเล่ห์ ด้วยความเชื่อนี้จึงส่งผล คนจีนชอบทําหน้าตาบูดบึ้ง ยิ้มยาก!”

โดยมีผลสํารวจออกมาเป็นทางการว่า 1 ใน 4 ของชาวจีนยิ้มไม่ถึง 5 ครั้งต่อวัน บางคนไม่ยิ้มตลอดวัน ด้วยซ้ำ และ มีเพียง 2% ที่กล้ายิ้มให้คนแปลกหน้า เมื่อรัฐมีนโยบายที่จะเนรมิตกรุงปักกิ่งให้กลายเป็น “มหานครแห่งรอยยิ้ม” เพื่อเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกปี 2008

คติการสอน คือ ทุ่มเทแรงกาย แรงใจ ทุกครั้งที่สอน เพื่อให้ผลลัพธ์ออกมาดีที่สุด